Even voorstellen: Lydia

Eén huisgenoot hebben jullie al eerder leren kennen, ons konijn Roger. Maar de diva van ons huis hebben jullie nog niet ontmoet: Lydia, onze Russisch Blauwe dame.

Ik ben niet opgegroeid met katten. Sterker nog, mijn ouders hadden er altijd een hekel aan en verjoegen elke kat die het ook maar waagde om in onze tuin te komen. Dus die liefde is niet bepaald aangeboren.

Ook mijn vriend Johnny is niet met katten opgegroeid. Zijn moeder had elf (!) honden: tien chihuahuas en een yorkshire terriër, dus ook Johnny is huisdieren wel gewend. En wanneer je met zoveel huisdieren opgegroeid bent, ga je dat wel missen als je op jezelf gaat wonen (tenminste: als je ook gek op dieren bent). Johnny vond het stil in huis, ik ben namelijk vaak pas laat thuis omdat ik ver van huis werk. Johnny is gek op onze konijnen, maar miste een dier dat hem begroette en die hem bezig kon houden.

We hebben toen besloten om rond te gaan kijken naar een kat, omdat we te onregelmatig thuis zijn om een hond regelmatig uit te kunnen laten. Omdat we in het centrum wonen en ik het eng vind om een kat buiten te laten, zijn we gaan kijken naar een ras die daar goed tegen kan. Van kinds af aan vind ik blauwe russen echt supermooie katten en daar had ik mijn zinnen dus al gauw op gezet. Ons plan was om eens te gaan kijken bij een fokker, om te zien of het wel echt wat voor ons was. Maar dat plan ging dus niet door!

Toen ik belde met een fokker om een afspraak te maken om te komen kijken, vertelde ze mij dat er twee poezen waren die met spoed een nieuw huis nodig hadden. Hun eigenaar was overleden en ze zaten al een paar weken alleen in huis. Tja, onze keuze was toen snel gemaakt! Een week later had nr. 29 er twee nieuwe bewoonsters bij: Marscha en Lydia, twee halfzussen (ze hebben dezelfde vader). Toen ze bij ons kwamen wonen, waren ze acht en negen jaar oud.

Het is voor beide dames even wennen geweest, maar we merkten dat het voor Marscha nog het lastigste was. Uiteindelijk bleek dat ze al lange tijd last moet hebben gehad van blaasstenen, maar dat ze daar nooit voor behandeld is. Een operatie was nodig, maar helaas heeft ze die niet overleefd. Dat heeft ons veel verdriet gedaan. Marscha kroop ’s morgens altijd onder de dekens en rolde zich altijd op tegen mijn buik. Het was echt zo’n lief beestje en we zijn dan ook blij dat Lydia nog bij ons is.

Lydia is onze diva. Op zich valt het wel mee met het diva-gedrag, maar ze heeft zo haar kuren. Het liefst ligt ze ’s nachts op mijn kussen of tegen mij aan onder de deken te slapen, maar overdag heeft ze een duidelijke voorkeur voor haar baasje. Als ze het echt in haar hoofd heeft, komt ze bij mij liggen, maar ik ben dan duidelijk niet haar eerste voorkeur. Haar favoriete plek om te liggen? Ze ligt heel graag in je nek. Ik heb geen idee of meer katten die tic hebben, maar wij vonden dit in ieder geval behoorlijk vreemd.

Lydia is echt een superlieve kat en we hopen dat ze nog lang bij ons blijft. En jullie zullen in de toekomst nog vaak over haar te horen krijgen, daar zal ze wel voor zorgen ;-).

Keep u posted!

Mirjam

It's getting hot in here

Kunnen jullie het nog een beetje uithouden? Ik vind het heel vervelend om het toe te moeten geven, maar met deze warmte kan ik niet veel meer dan me voort slepen en vooral veel zitten en liggen. Maar ik wil er niet over klagen, we moeten blij zijn met het weer.

Toch heb ik het wel met onze huisdieren te doen. Onze kat Lydia zoekt zoveel mogelijk verkoeling: in de kledingkast, beneden in de logeerkamer of languit liggend voor de waaier in de kamer.
En ons konijn, die staat echt op de standby stand. Alles wordt zoveel mogelijk liggend gedaan.

Wat mij betreft mag het mooie weer nog wel even doorzetten. Maar af en toe 's avonds een bui, zoals gisteren, daar kan ik ook erg blij van worden.

Keep u posted!

Mirjam

Even voorstellen: Roger

Ik kan me bijna niet herinneren dat er een tijd is geweest dat ik geen huisdieren had. Ik ben echt gek op dieren en vooral op de onvoorwaardelijke liefde die je van huisdieren kan krijgen. Op dit moment hebben we nog één konijn: Roger, het witte konijn met bruine oren op de foto hierboven (over onze kat Lydia schrijf ik later meer).

Roger is vier jaar geleden bij ons komen wonen, samen met zijn broer Bugs. Ik woonde toen net een paar maanden samen met Johnny en wou graag een huisdier hebben. Johnny houdt gelukkig ook wel van huisdieren, dus ik heb niet veel hoeven doen om hem over te halen ;-). En zo hadden we twee jonge konijnen in huis.

De twee broers waren onafscheidelijk. Bugs (het zwart-witte konijn) nam vaak het voortouw om het huis te verkennen en Roger huppelde achter hem aan. Regelmatig moesten we ze onder het bed of achter de wasmachine vandaan halen. Een paar maanden nadat ze bij ons waren komen wonen, viel ons op dat Bugs zich vreemd ging gedragen: hij verstopte zich achter de gordijnen en reageerde niet meer zo enthousiast. We hebben een hele vriendelijke dierenarts in Zutphen, die gespecialiseerd is in konijnen en die heeft hem onderzocht. Er was niets te vinden, behalve dat hij niet genoeg meer at. Ik heb hem toen nog een dag met dwang gevoerd (worteltjes Olvarit), maar helaas mocht het niet meer helpen.

We hebben daarna Roger proberen te koppelen aan een ander konijn (Frits – vernoemd naar de buurman), maar helaas klikte dat niet zo. Frits hebben we van een fokker geadopteerd omdat hij wat ongelukkig was (hij had een gebroken pootje gehad en die was scheef gegroeid). Helaas heeft ook Frits niet zo lang bij ons gewoond.

Roger is still going strong. Ook hij is een aantal keer flink ziek geweest, maar komt er (ook tot verbazing van de dierenarts) steeds weer bovenop. Het is echt een heel lief konijn, al is hij erg baldadig. Daarom loopt hij nu niet veel meer los, het is echt een kleine sloper. Er is geen stoel of hoek van de schouw waar hij niet gauw even zijn tanden in gezet heeft. Maar zoals gezegd: hij is erg lief. En wat ik zo leuk vind aan huisdieren: ze kennen je gewoonten nog beter dan dat je ze zelf kent. Als ik ’s morgens nadat ik mijn brood gesmeerd heb uit de keuken kom, zit hij al te kijken of er voor hem ook een stukje brood aan komt. En als ’s avonds om tien uur de klokken gaat, wordt hij altijd onrustig, want ook dan is het tijd om te eten. En naar mijn idee luistert hij naar me en reageert hij als ik tegen hem aan klets. En dat we niet naar anderen hoeven te luisteren die zeggen dat dat niet kan, dat is hij hartgrondig met me eens ;-).

Keep u posted!

Mirjam